colofon

colofon

Jarenlang stond het werk van Wim Strijbosch (1928-1968) op zolder van zijn goede vriend Bob Krone. Toen deze in 1984 stierf moesten de rijen schilderijen die daar stonden ondergebracht worden. Hierna hebben de werken nog jaren in diverse opslagplaatsen gestaan. In 1988 werden een negental schilderijen aangekocht door Dr. W.H.Brummelkamp en Dr. René K. Marti voor de AMC kunstcollectie.

Een succesvolle verkooptentoonstelling in maart 1999 bij Kunsthandel Kooring in Amsterdam,
waar meerdere werken werden aangekocht door Harry Mens, is de laatste keer geweest dat het werk van Wim openbaar te zien is geweest. Vele tekeningen, etsen, gouaches en grafiek blijven tot aan het overlijden van zijn weduwe, Mieke Strijbosch- van Hellemondt in september 2008, onzichtbaar in de vier grote laden van een door hem zelf gemaakte ladekast.

Het enorme oeuvre is wat mij fascineert en dan vooral de korte tijd waarin de explosie van schilderen, tekenen, ontwerpen heeft plaatsgevonden. En dat naast een baan als docent op de Rietveld en de Koninklijke Academie in den Bosch en een voorzitterschap van Liga Nieuw Beelden en nog een aantal bestuurslidmaatschappen van grafische kunst organisaties.

Ik krijg steeds een beetje meer antwoord op mijn vragen en er komen steeds meer vragen bij.
Ook op de vraag waarom het huwelijk van mijn ouders geen stand heeft kunnen houden. En wat de betekenis was van zijn vroege dood.

Wat het harde en gedreven werken van vaders in de Kunst betekende voor de samenleving, de Kunst zelf, maar ook voor het gezinsleven. En waar die gedrevenheid vandaan kwam. En de overeenkomsten die ik zag bij anderen die in deze bijzondere maar ook wel lastige “kunstenaarsgezinnen” geboren zijn.

In 2000 besloot ik met die vragen te gaan naar een aantal kinderen van kunstenaars uit onze oude vriendenkring. Ik ben begonnen met veel gesprekken over onze vaders, want het waren overwegend mannen. In 2001 kwam het idee de Kinderen van…, een documentaire, een boek en een tentoonstelling over een Amsterdamse vriendengroep kunstenaars, gezien door de ogen van hun kinderen.

Deze bijeenkomsten met zowel de Kinderen van als vrienden die onze gezinnen kenden en/of inmiddels zelf in de kunstensector werkzaam zijn leverde een steeds interessanter wordend tijdsbeeld op.
De periode van na de Tweede Wereldoorlog die bepalend is geweest voor de gedrevenheid van deze toen nog jonge ambitieuze mannen. Het overleven en multidisciplinair en multicultureel samenwerken. Het ontbreken van kunstbemiddelaars, Het afzetten tegen de gevestigde orde een nieuwe tijd brak aan.

De eerste gesprekken waren met: Kind (eren) van:

– Saskia Kneulman  / Karel Kneulman Beeldhouwer
– Dominga Blazer / Carel Blazer Fotograaf
– Giotta en Riu Tajiri  / Shinkichi Tajiri Beeldhouwer
– Esmé Wong-Lun-Hing / Jos Wong-Lun-Hing Beeldhouwer
– Mira Kho / Kho- Lian-Ie Industrieel vormgever / interieurarchitect Enk-Tie Kho
– Benita Jansma / Arie Jansma Architect / Beeldend Kunstenaar Rein Jansma
– Mels Crouwel / Wim Crouwel Grafisch ontwerper
– Monique Kramer / Friso Kramer Interieur architect
– Thijl en Wouter van Dee / Puck van Dee Huisarts en Beeldend Kunstenaar
– Maarten Bertheux / Wil Bertheux Architect en Conservator Toegepaste Kunst Stedelijk Museum
– Sandra van Beek / Marius van Beek Beeldhouwer
– Manu Hartsuyker / Enrico en Luzia Hartsuyker Architecten

Maar met name de vele gesprekken, en ondernemingen met Gidi van Liempd www.gidivanliempd.nl(illustrator,regisseur en scenarist), oud leerling en goede vriend van Wim. Zonder zijn inzet en enthousiasme was is misschien niet verder gegaan met dit project. Hij vond dat er iets moest gebeuren met Wim en zijn werk. Het zou fantastisch zijn als we hem nog een keer zouden kunnen interviewen met camera. Inmiddels zijn nagenoeg alle betrokkene overleden en zijn de verhalen van hem het meest authentiek. Ook hebben wijlen Pim en Hetty Brummelkamp, Karel Kneulman, Jos Wong Lun Hing en Wil Bertheux nog hun reacties kunnen geven op dit voorgenomen plan. Jan Sierhuis, ook een vriend en collega uit deze groep, heeft mij toegezegd mee te willen werken. Verder hebben er bijeenkomsten plaatsgevonden op de Kring waarbij Pieter Fleury (Filmer) aanwezig was en Felix Rottenberg(journalist) Maarten ( destijds pr stedelijk museum) en Wilma Bertheux, Mira Kho en Monique Kramer aanwezig waren. Zij hebben invloed gehad op de richting en de focus van het project De Kinderen van…

April 2009, een half jaar na het overlijden van Mieke Strijbosch- van Hellemondt kwam de zelfgemaakte ladenkast van Wim in beeld, met veel grafisch werk en een aantal schilderijen die al jaren in het souterrain opgeslagen had gestaan.

Rogier en ik hebben in het huis van Mieke een tentoonstelling georganiseerd van het werk van Wim en Mieke. Tijdens het inrichten van die tentoonstelling zijn wij geïnterviewd door Sandra van Beek en Manu Hartsuyker (zie de video op deze website) de montage werd gedaan door Antoinette Hijstek.

Het uiteindelijke resultaat van deze website en de interviews met Rogier en mij is voornamelijk te danken aan de samenwerking met Sandra van Beek www.sandravanbeek.nl (schrijver, scenarist/journalist) Manu Hartsuyker www.manuhartsuyker.nl (filmmaker/producent) en Antoinette Hijstek www.hijstek.net (beeldend kunstenaar en webdesigner).

Deze website moet gezien worden als “digitale grafsteen” van Wim Strijbosch. Deze is nog niet compleet. Mochten er mensen werk van Wim in bezit hebben dan zouden ik graag willen weten waar dit werk zich bevindt in verband met een mogelijke toekomstige tentoonstelling.

Daarbij is het doel nog niet bereikt en moet deze website ook een startpunt zijn voor een documentaire, een boek en een tentoonstelling.

Dat laatste het liefst in het Stedelijk Museum Amsterdam, daar heeft deze vriendengroep in de jaren ’50, ’60 en begin ’70 zelf de meest nauwe banden mee gehad. Het zou prachtig zijn als zij daar nog eens gezamenlijk terecht zouden kunnen.

Judith Strijbosch
Amsterdam 31 augustus 2013